• Tineke Hoomans

"Dat doe ik wel eventjes..."​

“Hoe vaak zeg jij: “Die mail checken? Dat doe ik wel even.”, “Ik ga even …”, “Komt goed joh, dat doe ik wel even tussendoor.? En heb jij weleens geteld hoeveel extra tijd, maar vooral ook hoeveel extra energie het jou kost om al die korte taakjes ‘even’ te doen?”


Mijn klant kijkt mij met grote ogen aan: “Shit”, zegt ze, “dat ben ik!”. Zij vroeg zich af hoe het toch mogelijk is dat ze altijd aan bezig is als ze op school zit. Terwijl haar lesrooster een aantal tussenuren kent, kent haar agenda het woord pauze niet meer.



“Hoe komt het dat je vaak door blijft werken? Hoe vul jij nu bijvoorbeeld je tussenuren en je pauzes in?” “Tsja, uhm, gewoon. Collega’s vragen me weleens even wat te doen, of mijn teamleider komt naar me toe of ik even tijd heb. Ik zeg eigenlijk altijd ja.”


“Vaak zijn het ook dingen die mij niet veel moeite kosten om tussendoor te doen. Maar ik moet wel zeggen, ik merk steeds vaker dat ik het lastiger vind om ja tegen die kleine dingen te zeggen, maar ik kan er niet mee stoppen. Het voelt steeds meer als ‘moeten’.”


Die dingen die je ‘even’ tussendoor doet, sluipen zo in je dag. En zo prop je alle tijd vol die je tussen je werkzaamheden over hebt. Een moment om even te ontladen van een drukke les of een pittige vergadering is er dan niet meer bij. Of van die momenten om gewoon even te lummelen (schijnt goed te zien voor je creativiteit) en lekker bij te kletsen met je collega’s. Met als gevolg dat je aan het einde van de dag alleen maar ‘hard’ hebt gewerkt en je ontzettend moe en misschien zelfs gestrest op de bank ploft.


“Ik word weleens gek van mezelf, van mijn hoofd die zo vol zit”, vervolgt ze. “Ik weet gewoon niet meer hoe ik het weer rustig moet krijgen. En voor je het weet is het een nieuwe dag en gaat het weer precies net zo. Wat nu?”


Ik blijf even stil. Mijn klant kijkt mij een beetje verward aan en ik zie dat ze zich nu afvraagt: “Zeg me wat ik moet doen! Help me!”


“Heb je ook ‘even’ een burn-out?”, vraag ik haar.


Ze weet niet zo goed hoe ze op die vraag moet reageren. Dan zegt ze: “Maar ik heb nu toch geen burn-out?”. Ik kijk haar aan: “Dat klopt, maar de weg naar een burn-out toe wordt zo wel steeds korter. Want elke keer dat jij ervoor kiest om ‘dat wel even tussendoor te doen’ dan zeg je nee tegen jouw pauze, nee tegen jouw eigen rustmoment. Zo sijpelt jouw energie weg met alles wat je eventjes doet, en wordt de kans om jezelf over de kop te werken steeds groter.”


Beetje beschaamd, maar ook met een gevoel van opluchting, gaat ze achterover zitten en laat ze haar schouders zakken: “Ik voel wat je zegt, je hebt gelijk.”


En jij? Hoe vaak zeg jij: “Doe ik wel even.”?

3 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven