• Tineke Hoomans

“Als ik het negeer, dan is het er ook niet! Toch?!”

Waarom het negeren van schoolmail, apps en telefoontjes van collega's juist voor meer werkdruk zorgt in jouw docentenleven.


“Ik kijk niet meer in mijn werkmail, zet appjes van collega’s op stil en ik pak de telefoon niet meer op als iemand van school mij belt. Ik weet al waar het over gaat en alleen erover nadenken kost me al zoveel energie. Ik ben gewoon zoooo moe!” Na het uitspreken van deze zware woorden slaat mijn klant, een docent in het VO, met een diepe zucht haar ogen neer. Het is een onderwerp die bij veel docenten leeft en ik ook tijdens mijn coachsessies regelmatig hoor.


De laatste weken van het schooljaar vragen veel van ons docenten. We willen alles zo goed mogelijk afronden, maar velen op hun tenen. Alle beetjes die er nog even ‘extra’ bovenop komen... ze moeten er niet aandenken. Dus dan is het beste om al die beetjes ‘extra’ maar te gaan negeren, toch? Want als je het niet ziet en als je er niet op reageert, dan bestaat het immers niet.


Think again, want je hoofd gaat dit argument niet serieus nemen...


Zo zitten docenten niet in elkaar

Stiekem weten we echt wel beter. Ondanks dat je alles negeert, blijven die mailtjes en appjes in je achterhoofd rondspoken. Je weet immers dat deze berichten er wel zijn en vanuit jouw verantwoordelijkheidsgevoel voelt het heel onnatuurlijk aan. Zo wordt de werkdruk door het negeren alleen maar groter. Dan lijkt het wel alsof je het gewicht van de wereld met je mee moet slepen.


Waarom houden we dit voor onszelf?

“Waarom ontwijk je deze berichten?”

“Ik weet al wat ze gaan zeggen, wat er van mij wordt gevraagd. Alleen het idee dat er nog meer werk op mijn bord wordt gegooid, dat trek ik nu echt niet meer. Dus reageer ik of kijk ik gewoon niet meer.” Ik kijk mijn klant aan en voel het ongemak als een grote, donkere wolk boven haar hoofd hangen.


“Heb je dit negeren en de druk van het mogelijke extra werk al aangekaart bij je teamleider of een collega?”

Haar gezicht wordt rood. “Dat durf ik niet…” Ze zucht diep. “Ik ben bang dat ze dan denken dat ik het allemaal niet meer aankan, dat ik geen goede docent ben. Of dat ze mij niet serieus genoeg nemen en het afwimpelen, waardoor er nog niets is opgelost.”


Vervelende reacties uit de weg gaan

Is dat niet de kern van het probleem? Niet open durven zijn waar jij tegen aanloopt op de werkvloer, uit angst voor onbegrip van anderen. Ik hoor van heel veel docenten dat zij zich niet durven uit te spreken als het niet goed gaat. En ik weet hoe dat is. Dit is namelijk één van de redenen geweest dat ik een aantal jaren geleden met een burn-out thuis kwam te zitten. Ik vond het is onwijs spannend. Nee laat ik het anders zeggen. Ik vond het eng om mij kwetsbaar op te stellen. De angst die ik voelde hadden vooral te maken met eventuele vervelende reacties van anderen. Toen besloot ik dat ik liever niet sprak over mijn problemen, en dit alles voor mezelf te houden. Dat knaagt ontzettend en zorgde ervoor dat ik volledig onder spanning stond. Dan is het wachten tot de bom barst.


Het probleem in stand houden

Helaas speelt dit probleem nog steeds binnen het onderwijs. Een probleem dat in stand wordt gehouden door heel veel scholen. Want hoe vaak is het niet dat je alles op hoort te pakken. Dat dit niet anders dan verwacht wordt van jou, want ‘we doen het immers altijd zo’.


Als jij niet open durft te communiceren dat het werk jou teveel wordt, zal het ook niet voor je opgelost kunnen worden. Het is vanaf de buitenkant niet te zien dat je loopt te ploeteren om je hoofd boven water te houden in die zee van taken. Dus als er niet vanuit de docent wordt aangegeven dat het werk teveel is, dan zullen anderen het extra werk nooit van je overnemen of zoeken naar een oplossing die wel voor jou gaat werken.


Maar het kan, nee, het moet anders

De sleutel in deze situatie is blijven communiceren. Hoe eng het ook is. Wees open en vertel jouw collega’s of je teamleider heel concreet waar je tegenaan loopt. Durf kwetsbaar te zijn. Wie weet komen zij met een oplossing die de boel voor jou voor dat moment verlicht en heb jij je niet voor niets zorgen gemaakt.


Door schade en schande ben ik er achter gekomen dat ik heel veel stress en druk had kunnen voorkomen als ik eerder aan de bel had getrokken. Maar ik voelde me op dat moment niet sterk genoeg om dat toe te geven aan de buitenwereld, waardoor ik alles in mijn eentje ging doen. Vooral al mijn issues zelf proberen op te lossen... destijds dacht ik dat daar de oplossing lag om mijn werkdruk te verlagen. Inmiddels weet ik wel beter.


Bekijk het eens van de andere kant

Daarom geloof ik dan ook voor de volle 100% dat de meeste problemen kunnen worden opgelost in a heartbeat, zolang er maar gecommuniceerd wordt. Jij bent niet zwak of niet goed genoeg. Draai het om. Hoe zou jij reageren als een collega bij jou komt en aangeeft dat het allemaal teveel is. Vind jij diegene dat ook zwak? Niemand heeft er iets aan als docenten omvallen, omdat zij te lang op hun tenen hebben gelopen en hun problemen voor zich hebben gehouden. Ik weet uit eigen ervaring dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, maar kom voor jezelf op en spreek je uit.


P.S.: Vind je het spannend om je uit te spreken en weet je niet waar je moet beginnen om die werkdruk in jouw docentenleven te verminderen?


Word dan lid van de besloten Facebookgroep ‘Ontspannen Docenten’. Hier vind je inspiratie en tips die jou helpen die laatste schoolweken lichter te maken, en je kunt er zo ook voor zorgen dat jij juist met een fijne basis aan het nieuwe schooljaar begint. Zodat die werkdruk minder grip op jou heeft en jij met meer ontspanning voor de klas staat. Klik hier om je aan te melden.

2 keer bekeken0 reacties